show adminpanel
Abonneren op nieuwe berichten

Archief

show archive
mei 2020 (1)
show archive
april 2020 (1)
show archive
augustus 2019 (2)
show archive
april 2019 (1)
show archive
december 2018 (2)
show archive
september 2018 (1)
show archive
juli 2018 (1)
show archive
april 2018 (1)
show archive
maart 2018 (1)
show archive
februari 2018 (1)
show archive
december 2017 (2)
show archive
september 2017 (1)
show archive
augustus 2017 (1)
show archive
juni 2017 (1)
show archive
mei 2017 (1)
show archive
maart 2017 (1)
show archive
december 2016 (2)
show archive
november 2016 (1)
show archive
oktober 2016 (1)
show archive
september 2016 (1)
show archive
augustus 2016 (1)
show archive
juli 2016 (1)
show archive
juni 2016 (1)
show archive
mei 2016 (1)
show archive
februari 2016 (1)
show archive
januari 2016 (1)
show archive
november 2015 (1)
show archive
oktober 2015 (1)
show archive
september 2015 (1)
show archive
juli 2015 (1)
show archive
juni 2015 (2)
show archive
april 2015 (2)
show archive
maart 2015 (1)
show archive
februari 2015 (1)
show archive
december 2014 (1)
show archive
oktober 2014 (1)
show archive
augustus 2014 (3)
show archive
juli 2014 (1)
show archive
mei 2014 (1)
show archive
april 2014 (2)
show archive
maart 2014 (2)
show archive
januari 2014 (2)
show archive
december 2013 (1)
show archive
november 2013 (1)
show archive
oktober 2013 (1)
show archive
september 2013 (1)
show archive
augustus 2013 (1)
show archive
juli 2013 (2)
show archive
juni 2013 (1)
show archive
mei 2013 (1)
show archive
april 2013 (2)
show archive
maart 2013 (1)
show archive
februari 2013 (1)
show archive
januari 2013 (1)
show archive
december 2012 (2)
show archive
november 2012 (1)
show archive
oktober 2012 (2)
show archive
september 2012 (3)
show archive
augustus 2012 (1)
show archive
juli 2012 (2)
show archive
mei 2012 (1)
show archive
april 2012 (1)
show archive
maart 2012 (1)

Verjaardag gevierd!

Geschreven door Antje op 18 maart 2018 18:39

Het is alweer een week geleden dat ik mijn verjaardag heb gevierd. Mijn ouders zijn voor de gelegenheid naar Bangladesh gekomen. Het is een privilege om hen hier te hebben en te kunnen laten zien hoe ik leef en werk. 
En natuurlijk waren zij de koeriers van een hele grote stapel kaarten en cadeaus!
Omdat een mens maar een keer in zijn leven 50 wordt, had ik besloten om een groot feest te geven. Ik had alle buitenlanders en daarnaast collega’s en wat vrienden uitgenodigd, in totaal 100 mensen! We hadden een barbecue en rijst en een hoop gesprekken. 
Ik ben dankbaar dat ik zo fit, met mijn ouders nog in leven, deze leeftijd heb bereikt en dat ik hier in Bangladesh mag werken!
 
Een kleine fotoreportage van mijn feest:
 
01_IMG_6842.jpg
Met mijn ouders.

02_IMG_6796.jpeg
In mijn huis met nieuwe kleren voor de gelegenheid.

03_IMG_6877.jpg
De barbecue kip is bijna klaar!

04_IMG_6894.jpg
Korte toespraak aan het begin van het feest.

05_MJSQ4115.jpeg
Vijf kaarsjes uitblazen.

06_IMG_6787.jpg
Alle kaartjes lezen...

Winter bijna voorbij!

Geschreven door Antje op 6 februari 2018 14:08

Mijn vorige weblog schreef ik over kerst- en bruiloftsvieringen. Terugkijkend was januari een erg rustige maand. Grotendeels kwam dit doordat we een erg koude winter achter de rug hebben. Thermo ondergoed, dik vest en alle andere lagen die ik kon bedenken waren geen overbodige luxe! Er waren een aantal dagen dat de temperatuur niet boven de 16 graden uitkwam. Als je geen verwarming in huis hebt dan is dat koud. 
Als gevolg van de kou was het ook rustig in het ziekenhuis. Mensen komen niet voor geplande chirurgische ingrepen of voor problemen die kunnen wachten als het koud is. Doordat het rustiger was had ik meer tijd om aan administratie te besteden. Wel lekker dat dat een keer niet allemaal in de avonduren hoefde te gebeuren. 
In de afgelopen dagen is het weer wat warmer aan het worden. Ik heb nog wel een vest aan, maar het lange ondergoed is niet meer nodig. Naar verwachting zal het dan ook wel weer drukker worden in het ziekenhuis. 
 
01_IMG_5006.jpeg
 
Afgelopen week kreeg ik een bijzonder bezoek van Suruj, een jongen van nu 11 jaar oud, die 4 jaar geleden met ernstige brandwonden op zijn buik en zijn rechter arm en schouder bij ons kwam. Ik heb hem toen behandeld met huidtransplantaties met matig succes. Hij kreeg ondanks de transplantaties vergroeiingen van zijn schouder, elleboog en pols. Later dat jaar heb ik hem nog 2 keer geopereerd om die vergroeiingen te verhelpen. Deze week was er een familielid van hem bij ons opgenomen en bracht zijn moeder hem mee. Hij gaat naar school en heeft een vrijwel volledige functie van zijn arm en schouder. Ik vond het erg bemoedigend om hem te zien. Vooral ook omdat in de afgelopen week 2 patiëntes met ernstige brandwonden (rond 40%) zijn overleden. Frustrerend was vooral dat zij al 3 weken bij ons waren en nu aan de gevolgen van infectie overleden. Ik zal in de komende weken proberen uit te vinden hoe ik eerder met de huidtransplantaties kan beginnen om zo deze late infecties te voorkomen.
 
02_IMG_5067.jpg
 
Deze maand zie ik uit naar bezoek. Mijn schoonzus komt met 2 vriendinnen een paar dagen langs en een week later mijn ouders voor 3 weken. Het is altijd bijzonder om iets van de manier waarop ik hier woon en werk te kunnen delen.

Weken van feesten!

Geschreven door Antje op 31 december 2017 16:34

In mijn vorige blog schreef ik over de rijstoogst. Ruim een week geleden kwam ik langs dit tafereel. Deze mannen slaan de schoven van de rijst tegen planken aan aan om de rijstkorrels eruit te slaan.  

De rijstkorrels worden in water gekookt, dan gedroogd (en voor sommige soorten nog eens gekookt en gedroogd), waarna de rijst gepeld kan worden. Helaas maakt dit proces de rijstoogst tijd een gevaarlijke tijd voor kinderen. We hebben al verscheidene kinderen in het ziekenhuis gezien met brandwonden doordat ze in deze hete massa zijn gevallen.

Op 16 december viert Bangladesh ‘Victory Day’, de dag dat in 1971 een einde kwam aan de 9 maanden durende bevrijdingsoorlog na de onafhankelijkheidsverklaring. Het is een dag met spelletjes voor staf en hun kinderen en in de middag een cultureel programma.
Ik had dit jaar een sari gekocht in de kleuren van Bangladesh (rood en groen).

IMG_4613.jpeg

Hieronder een filmpje van mij deelnemend aan een race om water met de blote hand van een kant naar de andere kant te brengen. Het bleek dat rennen in een sari een hele kunst is :-). Ons team van 3 mensen heeft gewonnen!

Cultureel programma:

IMG_4641.jpeg

 IMG_4644.jpeg

In mijn vorige blog liet ik zien hoe voor kerst de sterren werden bedekt met rood papier en plastic. Hier kun je zien hoe de sterren op bamboe palen boven de gebouwen van het ziekenhuis terrein zijn gemonteerd. 

IMG_4701.jpeg

De donderdag voor kerst hadden we de kerstviering voor het ziekenhuis. De ingang werd versierd…

IMG_4699.jpeg

…we hadden een overdenking in de wachtkamer van de polikliniek (let op de versiering met vele ballonnen)…

IMG_4413.jpeg

…en de verjaardagstaart voor Jesus werd aangesneden. Het is altijd een mooie gelegenheid om aan onze staf en patiënten te vertellen wat wij als christenen geloven over kerst. 

Picture of Cake.jpg

Uiteraard hadden we ook een mooi versierde kerk voor kerst (ja, de lampjes aan de voorkant van de kerk knipperen rood en groen!)

IMG_4779.jpeg

We kleedden ons mooi voor de dag…

IMG_4781.jpeg

…en vierden verder met een gezamenlijke maaltijd van rijst met geitencurry. Dit jaar mocht ik helpen met de bediening. 

IMG_4835.jpeg

IMG_4834.jpeg

Tweede kerstdag gingen we over naar de bruiloftsfeesten! Joati, een van onze ‘medical assistants’, ging trouwen. Medical assistants hebben 3 jaar interne training van ons gekregen en functioneren een beetje als huisartsen in onze organisatie. Zij zien patiënten in eerste instantie en mogen ze binnen bepaalde protocollen zelf behandelen. Alle andere patiënten worden doorverwezen naar artsen. Zonder onze medical assistants zouden we ons ziekenhuis niet kunnen runnen.
De dag voor de bruiloft had Joati haar ‘gaye holud’, wat zoveel betekent als ‘geel op de huid’. Het is de Bengaalse variant op het vrijgezellen feest. 

IMG_4802.jpeg 

Iedereen krijgt de gelegenheid om de aanstaande bruid (of bruidegom, bij hem thuis) te besmeren met kurkuma gemengd met olie. Daarnaast geef je haar een klein hapje zoetigheid en kun je haar een zegen meegeven. De kleine meisjes naast Joati genieten mee van de aandacht. Bij andere bruiden waren de meisjes die erbij zaten vaak wat ouder (de eigen zussen of zo). Bij de bruidegom zijn de mensen die erbij zitten mannen, maar het feest op zich is voor de hele groep van familie en vrienden van de betreffende helft van het bruidspaar. 

IMG_4824.jpeg

Een dag later was de bruiloft. Joati was bijna onherkenbaar door alle makeup, maar ze leek het wel goed met de bruidegom te kunnen vinden en er werd ook gelachen tijdens de dienst. Dit is niet vanzelfsprekend. Bruid en bruidegom kennen elkaar hier vaak nauwelijks, de meeste huwelijken zijn gearrangeerd en zelfs als ze elkaar zelf hebben uitgekozen is het vaak niet op basis van een lange vriendschap. 

IMG_4863.JPG

IMG_4907.jpeg

Na de dienst moesten Joati en haar nieuwe man onderhandelen met een groep jonge mensen om uit de kerk gelaten te worden. Ik heb me laten vertellen dat dit is om interactie tussen de bruidegom en de jonge familieleden van de bruid te stimuleren. 

IMG_4894.jpeg

Hierna was er een rijstmaaltijd voor iedereen en vertrok het bruidspaar in de loop van de middag naar het dorp van de bruidegom, waar zij de volgende dag ontvangen zouden worden met een feest en een rijstmaaltijd ter ere van de bruid. 

Nog een dag later was er een dergelijke rijstmaaltijd om de bruid te ontvangen van een andere familie. Deze jongen is in Rajshahi getrouwd en ‘bracht’ zijn bruid nu dus mee naar haar nieuwe thuis. We aten rijst en mochten een cadeau presenteren. In het verleden zou deze bruid nu in het huishouden van de ouders van de bruidegom worden opgenomen, maar in deze moderne tijd is de kans groot dat ze samen op een nieuwe plek zullen gaan werken en wonen groter. 

IMG_4909.jpeg

Ik hoop dat ik jullie niet heb verveeld met al deze feesten, maar terugkijkend naar mijn foto’s leken feesten het enige te zijn wat ik heb meegemaakt… 

Ik wens jullie een gezegend 2018 toe!

 

Begum Rokeya dag en advent

Geschreven door Antje op 19 december 2017 21:27

Eerder deze maand, op 9 december, was het Begum Rokeya dag. Een dag waarop Begum Rokeya, een vrouw die voor onderwijs van vrouwen vocht als middel voor emancipatie van vrouwen, wordt herdacht. Zij werd geboren in onze regio en was een bekende naam in Kolkata in het begin van de 20e eeuw. Bij ons stond de viering in het kader van het vechten tegen geweld tegen en onderdrukking van vrouwen. Zoals op de ‘banner’ staat: Leave no one behind: end violence against women and girls. 

Er was een mars door voornamelijk onze verloskunde-leerlingen en er waren speeches. Het is een thema dat niet genoeg aandacht kan krijgen in een land waar meisjes soms niet naar school kunnen omdat het niet veilig is om naar school te gaan en waar geweld door een echtgenoot vaak als normaal wordt gezien. 

De tekst op de lijst die ik in de foto vasthoud meldt: Gender Based Violence in Education is a Human Right Issue. Zero Tolerance for (Gender) Based Violence in Education.

01_IMG_4540.jpg

02_IMG_4525.jpg

Zoals de meesten van jullie weten is het de adventstijd. We leven toe naar kerst. Bij ons op het ziekenhuisterrein houdt een deel van de voorbereiding in dat de verlichte sterren voor op de daken worden voorbereid. De bamboe skeletten worden beplakt met gekleurd papier en later met plastic en dan op lange bamboestaken strategisch over het terrein verspreid. Wij doen dat hier op ons terrein maar het is een wijdverspreid fenomeen in het land. Overal waar christenen zijn kun je voor de kerst de verlichtte sterren boven de daken uit zien steken. 

03_IMG_4541.jpg

04_IMG_4542.jpg

Als laatste nog beelden van de rijstoogst die binnen wordt gehaald. In de zomer hadden we heftige overstromingen en er was angst dat de oogst zou tegenvallen, maar dat is niet zo. De oogst is wel een aantal weken later dan normaal, maar de hoeveelheid rijst is goed. 

In het ziekenhuis merken we de gevolgen van de oogst zeker. Mensen hebben het te druk om naar het ziekenhuis te komen. Aan de andere kant krijgen we ook verwondingen die het gevolg zijn van de activiteiten. Mannen die zich in de vingers hebben gesneden tijdens het oogsten, maar ook kinderen die de vingers in een machine om de rijst te dorsen hebben gestoken...

05_IMG_4440.jpeg

06_IMG_4508.jpeg

Als laatste nog een foto van mij aan het werk. En van een kindje met een defect van de buikwand(omphalocele) sinds haar geboorte. Normaalgesproken hebben we geen artsen om anesthesie te geven, maar met dit kind hadden we gewacht tot we 2 weken lang een arts-anesthesist op bezoek hadden. Bij de operatie om de buikwand te sluiten bleek de hele lever buiten de buik te liggen en zich maar met moeite terug in de buik te laten duwen. Wel spannend om te zien of er iets zou afknikken nadat de lever en de darmen naar binnen waren geduwd. Gelukkig ging alles voorspoedig en kon het kind na een dikke week naar huis. Op termijn zal het matje wat ik gebruikt heb om de buik te sluiten er nog een keer uit moeten, maar dat is pas over een paar jaar. 

07_DSCN2445.JPG

08_DSCN2409 Preop.jpg

09_IMG_20171125_164805.jpg

 

Overstromingen in Noordwest-Bangladesh

Geschreven door Antje op 1 september 2017 11:50

In mijn vorige blog schreef ik dat het regenseizoen hier mooi aan de gang was. Op die dag heb ik onderstaande foto genomen van het planten van de rijst. Ik kon toen niet weten dat die dag het begin zou zijn van 2 dagen onafgebroken regen, waarin de regen die normaalgesproken gedurende de hele maand valt in die 2 dagen viel.

01_IMG_3310.jpeg

Aan het einde van die regen zag mijn uitzicht er zo uit:02_IMG_3315.jpeg

Er stond ook water op ons terrein, maar de schade was beperkt. Op een aantal plekken dreigde het water de huizen in te komen, maar de regen stopte wat ons betreft net op tijd. Wel kwamen er bij een aantal mensen de slangen naar binnen!

In de directe omgeving van het ziekenhuis viel de schade mee. In de afgelopen 2 weken is het water voldoende gezakt dat de rijst weer geplant kan worden. Een deel van de net geplante rijst is dood gegaan, maar een deel heeft het ook overleefd. Mensen proberen nu in de velden waar de planten zijn overleden nieuwe planten bij te planten. Helaas zijn deze plantjes gezien de toegenomen vraag nu extra duur. 
 
In de iets verdere omgeving van het ziekenhuis heeft de regen en het overstromen van rivieren meer schade opgeleverd. In onze provinciehoofdstad Dinajpur is een dijk doorgebroken en een deel van de stad is overstroomd. Ook is een deel van de spoordijk tussen ons stadje Parbatipur en Dinajpur weggespoeld met onderstaande gevolgen. De treinen die altijd duidelijk hoorbaar mijn slaapkamerraam passeren reden 2 weken niet. Tot mijn verbazing duurde het slechts 2 weken om de spoordijk weer te repareren, deze week begonnen de treinen weer te rijden. 
 
03_Screen Shot 2017-09-01 at 09.18.02.png

04_IMG_3931.jpeg


Onderstaande wat foto’s uit het nieuws over de overstromingen. Op dit kaartje heb ik (met een rode ster) aangegeven waar wij zo ongeveer zijn in het gebied met de overstromingen:

05_Screen Shot 2017-09-01 at 09.31.28 copy.png

06_Screen Shot 2017-09-01 at 09.16.50.png

07_Screen Shot 2017-09-01 at 09.17.31.png

08_Screen Shot 2017-09-01 at 09.33.48.png

Een bijkomend probleem in deze regio is dat traditioneel de huizen van leem gebouwd worden. Deze huizen kunnen er niet goed tegen om in het water te staan en vallen nu in elkaar (helaas heb ik daar geen foto’s van). Het zijn altijd de armeren die in de lager gelegen gebieden wonen en de slechtste huizen hebben en dus ook het hardste getroffen worden door de overstromingen. 

Ons project is gevraagd om samen te werken met UNFPA (United Nations Populations Fund) in noodhulp. Dit is dus niet direct in onze omgeving, maar wel in het werkgebied van ons community health and development department. We hebben daar dus locale staf die kan helpen om te zorgen dat de hulp bij de mensen terecht komt die de hulp nodig hebben. De hulp zal bestaan uit voedselhulp, hulp met mobiele fornuizen en een aantal gezondheidsklinieken. 
 
Deze week hadden we een avond om noodhulppakketjes te maken. Een pakketje met zeep, desinfectievloeistof en doeken. En daarnaast pakketten met rijst, linzen, olie en zout. Onderstaande foto’s zijn niet erg goed gelukt, maar tonen vrijwilligers die pakketjes maken. Dat zal in de komende weken nog een aantal keren gebeuren. 
09_IMG_3944.jpeg
 
 De gang waarin de tassen werden gevuld met rijst en linzen:
10_IMG_3946.jpeg
 
Kort samengevat ondervind ik zelf geen gevolgen meer van de overstroming, maar zijn deze in de iets verdere omgeving zeker nog merkbaar. Aan de andere kant maakt het land zich op voor het Islamitische offerfeest morgen. Overal worden runderen en geiten verkocht en klaar gemaakt voor het offeren morgen en bussen en treinen zijn overvol met reizigers die voor dit feest vanuit de steden naar hun dorpen gaan. 
 
Wat betreft mijn werk: gisteren hadden we een bezoek van de Civil Surgeon, de hoogste autoriteit op gebied van gezondheid in ons district, met als doel ons te inspecteren voor onze ziekenhuislicentie. Wij hebben een nieuwe civil surgeon en hij was erg positief over wat hij zag, dus hopelijk krijgen we de licentie weer voor een jaar.
 
 
Hieronder is het filmpje te zien waaruit enkele screenshots zijn genomen.

Nieuwe verpleegkundestudenten en regenseizoen

Geschreven door Antje op 15 augustus 2017 9:18

De eerstejaars studenten van onze verpleegkundigen opleiding hadden onlangs hun ‘capping ceremony’. Dat is een officiële gelegenheid met toespraken waarin de studenten hun kapje op krijgen en de eed van Florence Nightingale afleggen. Als medisch directeur was ik voor deze ceremonie uitgenodigd en mocht ook een toespraakje houden. In een land als Bangladesh waar verpleegkundigen vaak niet gewaardeerd worden is het voor mij belangrijk om te benadrukken dat wij als artsen nergens zijn als er geen verpleegkundigen zijn om ons te ondersteunen.

Na de toespraken mochten we de kapjes opdoen.

IMG_2226.jpeg

De studenten kwamen om ons als directeurs heen staan en legden de eed van Florence Nightingale af. 

IMG_2247.jpeg

De Belofte van Nightingale is in 1893 opgesteld als de eerste beroepscode voor verpleegkundigen:

‘Ik beloof plechtig voor God en in tegenwoordigheid van deze vergadering dat ik rein zal leven en mijn beroep getrouw zal uitoefenen.
Ik zal mij onthouden van alles wat verkeerd en schadelijk is en zal nooit bewust schadelijke geneesmiddelen nemen of toedienen.
Ik zal alles doen wat in mijn vermogen ligt om mijn beroep hoog te houden en te verheffen en ik zal alle persoonlijke en familie-aangelegenheden die mij in de uitoefening van mijn beroep bekend worden, geheim houden.
Ik zal getrouwelijk trachten de arts in zijn beroep bij te staan en mijzelf geheel te wijden aan hen die aan mijn zorgen zijn toevertrouwd.’ 

Een bijzonder moment in de opleiding van onze verpleegkundigen. Vanaf nu mogen zij meewerken in het ziekenhuis en een klein stukje verantwoordelijkheid gaan dragen. 

Ondertussen is het regenseizoen hier in volle gang. Het is rustig aan begonnen met af en toe een bui, maar de laatste 2 dagen hebben we bijna continue regen en neemt het water om ons heen zienderogen toe. 

Vanmorgen in de achtertuin van het ziekenhuis:

IMG_3877.jpg

De voortuin, met de plek waar normaal de vervoersmiddelen geparkeerd staan:

IMG_3879.jpg

Deze foto was is van eerder in de week. De diverse fiets riksja's zijn afgedekt met plastic om ze min of meer droog te houden. 

IMG_3742.jpg

Met de komst van het regenseizoen breekt ook de tijd van het rijst planten aan. Op deze foto een groep mannen die de rijst aan het planten is. Een duidelijk voorbeeld van ‘vele handen maken licht werk’: met meer dan 10 man gaat dit echt in razende vaart binnen 30 minuten is het veld volledig volgeplant!      

IMG_3310.jpeg

 

IMG_3311.jpeg

Vorige week ben ik een weekend in Dhaka geweest. Hier op het ziekenhuisterrein ben ik altijd beschikbaar voor chirurgische problemen en daarom probeer ik 1 keer per 6 weken echt af te schakelen. Doorgaans ga ik dan bij een vriendin in Dhaka logeren. Er is een vliegveld op ongeveer een half uur rijden bij ons vandaan en dan is het een uurtje vliegen naar Dhaka. Alternatief is 8-9 uur in de trein of bus. 

Vanuit het vliegtuig viel op hoe nat Bangladesh in het regenseizoen is!

IMG_3824.jpeg

Ik houd jullie op de hoogte!

Weer thuis in Bangladesh

Geschreven door Antje op 25 juni 2017 19:15

Sinds enkele dagen ben ik weer thuis in Bangladesh! Het is goed om weer thuis te zijn, mijn gewone gang te gaan en weer te beginnen met werken. Het is hier het einde van de ramadan en dat betekent dat het tempo in het land minder hoog is dan anders. Er komen minder patiënten naar het ziekenhuis en onze stafleden die moslim zijn gaan in de komende tijd in ieder geval een paar dagen met verlof. 

Mijn tijd in Nederland was goed. Voor ik met verlof ging leek 4 maanden heel lang, maar de tijd is snel voorbij gegaan. 
In de tweede week van februari ging ik allereerst naar een medische bijscholingsconferentie in Thailand. Dit is een conferentie die door een Amerikaanse christelijke organisatie wordt georganiseerd speciaal voor mensen zoals ik die in het buitenland werken en niet regelmatig naar bijscholingen kunnen gaan. Naast een intensief programma, met degelijke voordrachten om ons bij te praten over de laatste ontwikkelingen in de chirurgie en ons te helpen die ontwikkelingen in onze eigen setting toe te passen, is het ook een goede gelegenheid om mensen te ontmoeten in vergelijkbare situaties. De conferentie werd gehouden in een vrij luxe resort. Al met al is de conferentie naast bijscholing ook bedoeld om ons te laten bijkomen. 
 
Eind februari kwam ik dan rechtstreeks uit Thailand naar Nederland. Ik werd opgewacht door mijn familie, altijd fijn om te weten dat ik welkom ben….
 
Mijn tijd in Nederland heb ik doorgebracht met een mix van praatjes, mensen ontmoeten, bijscholen en vakantie. 
Hieronder een plaatje van mijn voordracht in mijn kerk in Maastricht. Naast Maastricht ben ik in een aantal andere kerken geweest en heb ook nog in een aantal privé-situaties mijn presentatie kunnen laten zien. Het is bijzonder om te ervaren dat jullie allemaal geïnteresseerd zijn in mijn verhaal en door mee te leven en te bidden en zo deel kunnen zijn van mijn werk in Bangladesh. 
 
01.jpg
 
Wat vakantie betreft: Ik was erg blij dat ik 12 dagen op de Eendracht mocht varen. Voor ik naar Bangladesh vertrok, voer ik op dit schip als vrijwillig bootsman en ik heb ervan genoten (ondanks zeeziekte) dat ik weer met oude bekenden en nieuwe Eendrachters dit schip mocht varen. Naast het varen op het grote schip heb ik ook nog enkele dagen met vrienden op een kleiner schip door Friesland gevaren. Mooi weer, wisselende wind, goede vrienden: duidelijk vakantie dus. 
 
02_PastedGraphic-1.jpg
 
03_IMG_3560.jpeg
 
Gedurende mijn tijd in Nederland is mijn jongste nichtje geboren. Dat was veel te vroeg, zij was pas in de komende maand uitgerekend. Bij de geboorte woog ze minder dan 1 kg en ligt nog steeds in het ziekenhuis. Ik ben dankbaar dat ik in de spannendste tijd na haar geboorte in Nederland was en mee kon leven. Haar 2 oudere broers verbleven gedurende 2 maanden bij mijn ouders. Omdat ik ook veel bij mijn ouders was kon ik ze intensief meemaken. Ik heb ervan genoten deze 2 jongens mee te maken en zo op een bijzondere manier te leren kennen. Op se foto hieronder ben ik onderweg met mijn neefjes naar het ziekenhuis (en natuurlijk moest er op elke steen geklommen worden).  
 
04_IMG_4212.jpeg
 
Verder ben ik vooral bezig geweest met bijscholingen. Ik moet dit jaar opnieuw registreren als chirurg in Nederland en om aan de voorwaarden te voldoen heb ik nog een aantal punten nodig. Ik heb een aantal conferenties en symposia bezocht en verder ben ik online bezig geweest. Ik hoop binnenkort genoeg punten te hebben en dan weer een registratie voor 5 jaar te krijgen. 
 
De komende week in Bangladesh zal redelijk rustig zijn. Morgen is het in Bangladesh het suikerfeest (einde van de Ramadan) en daarom zijn de mensen vooral met familie bezig en hebben we ook een aantal vrije dagen. Het is wel lekker om tijd te hebben om met mensen bij te praten voordat mijn taken als chirurg en als medisch directeur weer in volle hevigheid losbarsten! 

GHL-special: Bangladesh

Geschreven door Loretta op 21 mei 2017 21:44

Vrijdag a.s., 26 mei 2017 om 15:20, komt Antje op TV bij NPO2. Het EO programma "Geloof en een Hoop Liefde" heeft een kijkje over de grens genomen en is in Bangladesh geweest. Een aantal maanden geleden zijn de opnamen gemaakt die vrijdag worden uitgezonden.

Het programma laat mensen aan het woord die verhalen van geloof, hoop en liefde hebben én delen. In de uitzending komen 3 verhalen uit Bangladesh aan bod, waaronder dus het verhaal van Antje.

De makers van het programma schrijven over Antje het volgende:
Antje is oncologisch chirurg. Zij is nu vier jaar in Bangladesh en voelde zich geroepen om er heen te gaan. Antje is vrijgezel: "Dat ik geen man en kinderen heb was een gepasseerd station. Het is nooit helemaal weg, maar dat speelde hier niet zo mee. Het is nu ook echt een voordeel. Vrienden, collega's en gemeenschap gaat hier samen en dat is makkelijker zonder man en kinderen."

Ik ben in Nederland en de personeelspicknick

Geschreven door Antje op 8 maart 2017 22:12

Sinds bijna 2 weken ben ik in Nederland. Ik zie uit naar bijna 4 maanden van bijpraten met familie en vrienden, diverse gelegenheden om over mijn werk in Bangladesh te praten en ook wat tijd voor vakantie. 
 
Op de home pagina van deze website zullen we de data en locaties plaatsen waar ik iets zal vertellen over mijn werk. De meeste presentaties zullen tijdens kerkdiensten worden gehouden. Op 19 maart is er een middag bij mijn zus in Schoonrewoerd die minder formeel zal zijn en waarbij er gelegenheid is om vragen te stellen. 
 
Tot mijn schrik zag ik dat mijn laatste blog bijna 3 maanden geleden was. Hoogste tijd om er nu nog een te schrijven voor ik word opgeslokt door het leven in Nederland.  
 
Begin februari hadden we de personeelspicknick. ’s Morgens vroeg gingen we met 18 bussen op stap naar een soort pretpark. Hier kregen mensen de gelegenheid om het park te bekijken, selfies te nemen en goedkoop speelgoed te kopen. 
 
01_klein.jpg
 
Iedereen was op zijn best gekleed, voor vertrek werd bij sommigen nog de makeup bijgewerkt….
02_klein.jpg
 
Zelf zat ik in het team dat hielp om de lunchpakketjes klaar te maken. ’s nachts was er al gekookt. Allereerst moest het vlees en de groente in zakjes worden gevuld.
03.jpg
 
 
Daarna werden de kartonnen doosjes met rijst, vlees, kippenbout, groente, en een plakje komkommer gevuld. Als laatste kwam er dan nog een dekseltje op. In totaal ruim 700 pakketjes….  
04.jpg
 
 
Deze pakketjes werden binnen 10 minuten uitgedeeld en binnen 30 minuten was het eten weer op! Wel een gevoel van voldoening dat het eten op tijd klaar was. Zelf had ik door deze actie weinig tijd voor het pretpark en daar had ik niet zo’n spijt van. Toen ik nog even buiten kwam werd ik direct door wildvreemden aangeklampt die een selfie met mij wilden nemen. Dit kan behoorlijk vervelend zijn. 
IMG_3113.jpg
 
Ondertussen heb ik het leven in Bangladesh dus achter mij gelaten. Mijn taken als medisch directeur heb ik aan diverse mensen overgedragen. Helaas heb ik geen vervangende chirurg gevonden. Chirurgische patiënten zullen zolang worden doorverwezen naar andere ziekenhuizen of zullen moeten wachten tot ik weer terug ben. Ik hoop in ieder geval dat patiënten die bij mij bekend zijn niet in mijn afwezigheid in de problemen zullen komen. 
 

Victory day en kerst!

Geschreven door Antje op 23 december 2016 13:25

Op 16 december viert Bangladesh ‘victory day’. Dit is de dag dat de bloedige onafhankelijksoorlog na 9 maanden tot een einde kwam. Hier in het project vieren we dat met een verkleedwedstrijd voor de kinderen; de Bangladeshi versie van ‘oud hollandse spelletjes’ waaraan iedereen enthousiast meedoet, en een cultureel programma. In dat programma voeren met name kinderen traditionele liederen en dansen op. Hieronder een foto impressie:

01_IMG_2758.jpeg

Gekleed in de kleuren van de Bangladeshi vlag.


02_IMG_2759.jpeg

02b_IMG_2771.jpeg

De jongen in de witte kleren en het zwarte vestje is verkleed als de ‘vader van de natie’,
de man die aan het hoofd stond van de onafhankelijks beweging.


03_IMG_2774.jpeg

Meisjes, klaar om te dansen, wachten op hun beurt.


04_IMG_2779.jpeg

Een combinatie van verschillende dansgroepen tijdens een gezamenlijke dans.

 

En dan is het natuurlijk komende zondag kerst. In het ziekenhuis hadden we afgelopen maandagochtend een kerstviering.

05_IMG_2802.jpeg

De voorkant van het ziekenhuis was versierd met ballonnen en een kerstbanner.

 

06_IMG_2789.jpeg

Een deel van het team dat voor het versieren heeft gezorgd.

 

We vierden het feest met te zingen van een aantal liederen en het delen van de kerstboodschap. Ik mocht daar aan bijdragen met een toespraak.

07_IMG_2794.jpeg

Hier vertel ik dat ik het verbazingwekkend vind dat God ervoor heeft gekozen om een hulpeloze baby als redder van de wereld te sturen (met name als we kijken naar de kinderen die bij ons geboren worden en hoe klein en kwetsbaar deze zijn).

 

08_IMG_2845.jpeg

Na een kerstspel waarin we een Maria, Josef, engelen en herders inclusief levend schaap hadden,
zongen we ook ‘happy birthday to you’ voor Jezus en was er een grote verjaardagstaart. 
De medisch directeur en chirurg mocht snijden….


09_IMG_2798.jpeg

Ter ere van het feest had ik een sari aan (hier op de foto met de directeur van onze verpleegkundigen-school).

 

Naast dit feest wordt kerst nog op allerlei plaatsen (in de kerk, bij de verpleging, met de artsen) gevierd en hebben we het er maar druk mee.

Ik wens jullie goede feestdagen toe en veel zegen voor het komende jaar!