show adminpanel
Abonneren op nieuwe berichten

Archief

show archive
april 2019 (1)
show archive
december 2018 (2)
show archive
september 2018 (1)
show archive
juli 2018 (1)
show archive
april 2018 (1)
show archive
maart 2018 (1)
show archive
februari 2018 (1)
show archive
december 2017 (2)
show archive
september 2017 (1)
show archive
augustus 2017 (1)
show archive
juni 2017 (1)
show archive
mei 2017 (1)
show archive
maart 2017 (1)
show archive
december 2016 (2)
show archive
november 2016 (1)
show archive
oktober 2016 (1)
show archive
september 2016 (1)
show archive
augustus 2016 (1)
show archive
juli 2016 (1)
show archive
juni 2016 (1)
show archive
mei 2016 (1)
show archive
februari 2016 (1)
show archive
januari 2016 (1)
show archive
november 2015 (1)
show archive
oktober 2015 (1)
show archive
september 2015 (1)
show archive
juli 2015 (1)
show archive
juni 2015 (2)
show archive
april 2015 (2)
show archive
maart 2015 (1)
show archive
februari 2015 (1)
show archive
december 2014 (1)
show archive
oktober 2014 (1)
show archive
augustus 2014 (3)
show archive
juli 2014 (1)
show archive
mei 2014 (1)
show archive
april 2014 (2)
show archive
maart 2014 (2)
show archive
januari 2014 (2)
show archive
december 2013 (1)
show archive
november 2013 (1)
show archive
oktober 2013 (1)
show archive
september 2013 (1)
show archive
augustus 2013 (1)
show archive
juli 2013 (2)
show archive
juni 2013 (1)
show archive
mei 2013 (1)
show archive
april 2013 (2)
show archive
maart 2013 (1)
show archive
februari 2013 (1)
show archive
januari 2013 (1)
show archive
december 2012 (2)
show archive
november 2012 (1)
show archive
oktober 2012 (2)
show archive
september 2012 (3)
show archive
augustus 2012 (1)
show archive
juli 2012 (2)
show archive
mei 2012 (1)
show archive
april 2012 (1)
show archive
maart 2012 (1)

Gelukkig nieuwjaar!

Geschreven door Antje op 19 april 2019 22:13

Gelukkig 1426! Afgelopen zondag (14 April) vierden we dat het Bengaals nieuw jaar werd ingeluid.

Dit jaar viel dat samen met palmpasen, we hadden in de ochtend (half acht!) eerst een optocht met palmtakken en het zingen van ‘hosanna, hosanna, de vredevorst is gekomen!’. Daar heb ik helaas geen foto’s van. 

Aansluitend hadden we een kerkdienst ter ere van palmpasen. Normaalgesproken is zondag een werkdag en wordt de palmpasenoptocht in de avond gehouden, maar deze keer werd het gecoördineerd met de festiviteiten voor het nieuwe jaar. 

IMG_8381.jpeg

Het nieuwe jaar werd in eerste instantie gevierd met een optocht. De kleuren voor kleding tijdens nieuw jaar zijn rood en wit, vele mensen houden zich daar aan. 

IMG_8372.jpeg

Kleine meisjes dragen normaalgesproken geen sari’s, maar voor dit feest wel!

IMG_8411.jpeg

Vele mensen op de been voor de optocht!

LJTA1980.jpeg

Terug op ons terrein was er tijd voor dans. Hier met een professionele drumgroep die was ingehuurd. 

Als je goed kijkt zie je dat ik mee heb gedanst, de langste persoon in de kring Wink

Aansluitend was er ‘Pantha bhat’, een traditionele maaltijd. Dit komt uit de tijd dat mensen een keer per dag rijst kookten en geen koelkast hadden. Rijst werd bewaard in een laagje water. Tegen de ochtend was de rijst dan licht gegist. Onze versie was niet gegist, schijnt lekkerder te zijn ;-). Het werd geserveerd met een stuk vis, spinazie en gekruide aardappelpuree. Zoals je kunt zien was het populair (en gratis!). 

IMG_8424.jpeg

IMG_8425.jpeg

Opdienen van de maaltijd

 IMG_8420.jpeg

En zo wordt het gegeten

 IMG_8435.jpeg

Rondom het veld waren standjes waar je andere lekkernijen kon kopen, hier een soort linzensoep. Stafleden konden een standje huren en een centje bijverdienen. 

Aan het einde van de dag was er nog een 3 uur durend cultureel programma met kinderen en volwassenen die konden optreden met zingen en dansen. Ik heb een korte video gemaakt van een groep van onze staf en verpleegkunde studenten, die vanuit de traditionele groep van ’Santals’ komt, die een traditionele dans opvoeren. Deze dans lijkt een beetje op de dans, waar ik eerder op de dag aan had deelgenomen. 

Ik wens jullie in dit weekend een heel goed paasfeest toe!!

Antje

Verkiezingen op 30 december!

Geschreven door Antje op 28 december 2018 20:25

In Bangladesh zien we spannende tijden tegemoet. Op 30 december zijn er verkiezingen, rondom die dag is reizen beperkt en iedereen zit in spanning of er onrust zal ontstaan. Tot nu toe zijn er eigenlijk geen rellen of stakingen geweest, maar zijn er wel dagelijks berichten in de krant dat leden van de oppositie zijn opgepakt of aangevallen, door leden van andere partijen. (Voor een update over de verkiezingen kunnen jullie dit artikel van de BBC lezen.)

In de afgelopen maand is er veel gebeurd. Ik heb vakantie aan het strand gehad en we hebben bevrijdingsdag gevierd…
 
Mijn vakantie bestond uit een paar dagen in de hoofdstad Dhaka en daarna een week in het guest house van een missieziekenhuis in het zuidoosten van het land met een vriendin. We konden vanuit dat terrein in een uurtje met de bus naar het strand en dat hebben we twee keer gedaan. Erg mooi, lang strand, niet heel veel mensen (we vinden het koud!), dus we konden lang wandelen zonder lastig gevallen te worden. Ik heb wel wat pootje gebaad, maar zwemmen ging me wat te ver… Het waren dagen waarin we echt helemaal weg van LAMB waren. 
1_IMG_7231 - Version 2.jpeg
 
2_IMG_7271.jpeg
Er waren overal vissers aan het werk. Hier wordt met man en macht een boot te water gelaten, maar er werd ook met netten gevist. 
 
Op 16 december viert Bangladesh het einde van de onafhankelijkheidsoorlog in 1971. Dit jaar vierden we met gemengde gevoelens. Vroeg in de ochtend van die dag overleed een van onze stafleden. Ik had haar 3 jaar geleden aan borstkanker geopereerd, helaas had ze uitzaaiingen gekregen. De begrafenis vond dezelfde dag plaats. Ze laat haar man en een 14 jarige zoon achter.
 
3_IMG_7447.jpeg
Hier staan we rondom de nog open kist net buiten haar huis op ongeveer 10 minuten lopen van mijn huis. 
 
Direct na de begrafenis ging het door met het culturele programma voor ‘victory day’. Het was even omschakelen.  
4_IMG_7459.jpeg
 De kinderen op de voorgrond hebben net hun dans achter de rug. Het was een afwisseling van zang en dans, met name door de kinderen van onze staf. 

5_IMG_7461.jpeg
Als medisch directeur wordt ik regelmatig gevraagd om vooraan te komen zitten. Gelukkig hoefde ik deze keer geen toespraak te houden…

De dag na ‘victory day’ was het kerstfeest voor de staf van ons project. Zo konden we dezelfde party tent opnieuw gebruiken. Hieronder een paar foto’s van het kerstspel met een echt vuurtje voor de herders en levende schapen. De schapen worden door ons gehouden omdat het laboratorium het bloed van de schapen gebruikt om kweekbodems voor pus kweken enzovoorts te maken. Ze komen eens per jaar goed van pas als acteurs...
6_IMG_3796.jpeg
 
7_IMG_7505.jpeg
 
En als laatste natuurlijk het kerstfeest.
8_IMG_7578.jpeg
Een foto van mij in mijn kerst sari voor onze kerstboom.

9_QVVJ5754.jpeg
Alle buitenlanders zingen een engels lied in de kerstdienst in de kerk. 

Rest mij om jullie alle goeds en Gods zegen te wensen voor het komende jaar. 
 
Hier bij ons wordt het spannend. Onze verpleegkundig directeur heeft zeer recent ontslag genomen en we hebben niemand om haar te vervangen. Gelukkig heeft zij een goed ingewerkte manager achtergelaten voor het dagelijks runnen van de verpleging, maar haar ‘directie verantwoordelijkheden’ moeten voorlopig door mij worden waargenomen.

Mijn gouden Bangladesh, ik houd van jou!

Geschreven door Antje op 2 december 2018 21:55

Mocht je denken dat dit poëtischer is dan ik normaalgesproken ben, dan heb je gelijk: ik heb dit niet zelf bedacht, het is de eerste regel van het Bangladeshi volkslied. In de afgelopen week moest ik daaraan denken, toen ik met mijn huisgenote een wandeling door de velden rond LAMB maakte. Het is de oogsttijd en de velden hebben de kleur van goud!

TMFW1217.jpeg

De oogsttijd betekent ook dat mensen het te druk hebben om naar het ziekenhuis te komen. Daarnaast is er ook pas weer geld als de rijst verkocht is…

Sinds een paar weken is ook duidelijk dat het winterseizoen eraan komt. Op de foto zie je dat ik een fleece vest draag. Met name ’s morgens vroeg en gedurende de nacht is het koel, onder 20°C. Overdag warmt het best lekker op, dan is het vest niet echt nodig, maar ik ben blijkbaar niet zo flexibel Wink

Sinds een aantal weken heb ik chirurgische hulp. Een Nederlandse chirurg, die al een aantal keren eerder is geweest om mij te vervangen. De eerste 2 weken dat hij er was, hadden we ook een Britse anesthesiste, dus daar had ik wat hoogrisico-patiënten gepland. We hadden met de patiënten afgesproken dat we zouden bellen als we data wisten wanneer de anesthesiste zou komen.
Een van de patiënten was een jongetje van twee jaar oud met een aangeboren afwijking aan de darmen (ziekte van Hirschsprung). In de afgelopen jaren had ik de operatie die daarvoor nodig is een paar keer gedaan, had echter een aantal kinderen gehad met ernstige complicaties na deze operatie, waarbij een aantal kinderen zelfs was overleden. Daarom had ik vorig jaar besloten deze operatie niet langer uit te voeren, tenzij ik de operatie met een andere chirurg kon doen. Het was een feest om deze operatie samen te doen, het kind knapte snel op en kon na een paar dagen naar huis. Het heeft nog wel een stoma dat we over een maand of zo zullen opheffen. 

De meesten van de andere patiënten, die op de lijst stonden, kwamen niet opdagen. Interessant was vooral dat er een aantal patiënten waren, die over de telefoon beloofden te zullen komen, maar later toch niet kwamen. Toen we ze probeerden te bellen werd de telefoon niet opgenomen. Interessant in deze cultuur: het is minder erg om niet op te komen dagen dan over de telefoon te zeggen dat je liever niet wilt komen…

Onlangs hadden we openschooldag van ons verloskundigentrainingsprogramma. De dag werd geopend met toespraken van officials uit onze omgeving en een aantal mensen van ons project (op de foto mijn toespraak). Daarna waren er kraampjes waarin de studenten iets lieten zien van wat ze leren. Deze kraampjes moesten uiteraard ook door de officials bezocht worden!

GDMS5200.jpeg

IMG_7104.jpeg

Een dans van een aantal studenten waar de 6 stappen van het handen wassen worden uitgebeeld

IMG_7122.jpeg 

De chairman van een van onze locale overheden gaat op de foto ‘I love being a midwife’

En nu heb ik bijna 2 weken vakantie! Ik ben met een vriendin in het guest house van een ziekenhuis in het zuiden van Bangladesh. Het is hier heel rustig op een groot terrein, we kunnen de weg niet eens horen! Vogels, zonnetje erbij. Ik ben echt toe aan vakantie en hoop echte een beetje tot rust te komen. Morgen gaan we een dagje naar het strand. Moeten we wel een uurtje met de bus…

Houthakkers en regen

Geschreven door Antje op 16 september 2018 14:31

Ons project bestaat 40 jaar en in die tijd zijn heel wat bomen geplant. Bomen in Bangladesh groeien snel en ons ziekenhuisterrein had de bomen te dicht op elkaar staan. Daarom is er besloten de bomen wat uit te dunnen. Het is bijzonder om te zien hoe het proces van houthakken te werk gaat. Ik heb geen foto’s van het omhakken zelf, maar de boom wordt als het ware in stukken omgehakt, waarbij de takken door iemand die in de boom is geklommen worden afgehakt. Ik heb geen boomstam zelf zien omzagen, maar was erg geïntrigeerd door het proces om de bomen op aanhangwagens te laden…
 
 
IMG_6651.jpeg
 
 
IMG_6658.jpeg
 
Op het moment zitten we aan het einde van het regenseizoen. Om een indruk te geven van hoe de regen tijdens dit seizoen kan zijn hier een filmpje:
 
 
Hier twee foto’s van het terrein voor het ziekenhuis aan het einde van zo’n regenbui. Je kunt je voorstellen dat het voor patiënten op een regenachtige dag lastig is om naar het ziekenhuis te komen…
 

IMG_6685.jpeg

IMG_6686.jpeg

 

Naam geven

Geschreven door Antje op 15 juli 2018 8:41

Recent werd ik uitgenodigd om met een van onze medewerksters te vieren dat haar kinderen een naam kregen. In Bangladesh wordt meestal een aantal maanden gewacht voor een kind een naam krijgt. 
Deze medewerkster is een vrouw die bij ons in het revalidatiecentrum voor kinderen werkt. Zelf ken ik haar al sinds mijn eerste termijn in Bangladesh, in 1997. Zij deed toen als 16-jarige een zelfmoordpoging door voor de trein te springen en verloor haar beide onderbenen. Zij loopt nu op 2 prothetische benen en redt zich hier heel goed mee. Helaas is haar leven ook na dit herstel niet gemakkelijk geweest. Een eerste huwelijk waarna ze al heel snel door haar man werd verlaten, daarna met moeite op haar eigen (financiële) benen leren staan, hetgeen hier best lastig is. Een vrouw wordt altijd geacht een man als ‘voogd’ te hebben, als ze ongehuwd is haar vader, na haar huwelijk haar echtgenoot. Als je door je man in de steek wordt gelaten, dan ga je terug naar het huis van je vader, maar daar ben je niet altijd meer welkom. In dit geval nam haar oudere broer - haar vader is overleden - wel een deel van deze zorg op zich, maar zij bouwde haar eigen huisje en voegde hier langzaam maar zeker extra stukjes aan toe. 
Vorig jaar trouwde zij een tweede keer. De man leek een goede man te zijn, ze konden het goed samen vinden en we hadden hoop dat ze nu op zekerdere voet terecht zou komen. Helaas bleek hij nog een tweede gezin op zo’n 3 uur reizen bij ons vandaan te hebben. Net nadat zij zwanger werd van een tweeling heeft haar man haar praktisch gezien in de steek gelaten met medeneming van een groot geldbedrag dat zij had geleend om land van te kopen. Haar man komt nog wel af en toe langs, maar over het geheel genomen staat zij er weer alleen voor. 
Gelukkig hebben de andere medewerkers van het revalidatie team haar wel in hun midden opgenomen en zien zij ook naar haar om. 
Zo’n 2 maanden is zij bevallen van de tweeling, een jongen en een meisje, en we mochten nu vieren dat ze een naam kregen, Nayim en Rupsie. De ceremonie met de imam had al plaatsgevonden toen wij kwamen. Aan ons de eer om de kinderen vast te houden en rijst te eten….
Al met al zijn we dankbaar dat de kinderen groeien, blijven we proberen om haar bij te staan en bidden we dat de babies zullen opgroeien tot sterke kinderen, die iets van de liefde van God zullen ervaren. 
 
01_UAAG1415.jpg
Met de babies
 
02_UKBB9220.jpg
Babies, moeder en bezoek
 
03_XUSY1477.jpg
Altijd leuk om een baby vast te mogen houden!
 
04_VNSZ3547.jpg
De maaltijd, rijst met geitecurry, linzen en groente; we eten met de hand
 
05_IMG_6220.jpg
Het voorplein van het huis: de hooiberg, kleren aan de lijn, bakstenen, die wachten tot er voldoende geld is om weer te bouwen.

Gelukkig nieuw jaar (1425)!

Geschreven door Antje op 17 april 2018 18:00

Afgelopen zaterdag, 14 april, vierden we hier het nieuwe jaar, 1425. Het was een groot feest. 
Hier in een land waar Moslims, Hindoes en Christenen naast elkaar leven is dit een feest dat we met zijn allen kunnen vieren. En dat werd dan ook met volle teugen gedaan. Traditioneel is dit een feest waarin de Bengaalse cultuur wordt gevierd. De kleuren rood en wit zijn prominent in de ‘dress-code’. 
 
We begonnen de dag met een mars. Voorgaande jaren was de banier die gedragen werd handgemaakt, deze keer hadden we een gedrukte. Ik vond hem iets minder mooi!
 
01_IMG_5815.jpg
 
02_IMG_5808.JPG
Klaar voor de mars: als je goed kijkt, zie je dat de volgende generatie veel langer wordt dan de vorige!
 
03_HNOI6314.jpg
Met luide muziek en tromgeroffel lopen we in processie.
 
Er was ruimte voor dans.
 
04_IMG_5851.jpg
Daarna was er ‘Pantha Bhat’ rijst die overnacht in water heeft gestaan en daardoor licht gefermenteerd is. Dit komt voort uit de geschiedenis dat er een keer per dag gekookt werd en de rijst op die manier bewaard werd voor het ontbijt. 
 
05_IMG_5865.jpg
 
06_IMG_5884.jpg
In de middag was er een ‘open podium’ waarin vooral kinderen dans en zang konden opvoeren. 
 
07_XUKG4917.jpg
 Er was genoeg publiek!

08_P4140722.jpeg
Ook wij als buitenlanders mochten een lied opvoeren. Daarin probeerden we zoveel mogelijk van onze moedertalen te laten horen. 
 
Al met al was het een drukke, maar ook een hele leuke dag. Het was vooral leuk om te zien hoe onze staf en hun families van de dag genoten. 
 

Verjaardag gevierd!

Geschreven door Antje op 18 maart 2018 18:39

Het is alweer een week geleden dat ik mijn verjaardag heb gevierd. Mijn ouders zijn voor de gelegenheid naar Bangladesh gekomen. Het is een privilege om hen hier te hebben en te kunnen laten zien hoe ik leef en werk. 
En natuurlijk waren zij de koeriers van een hele grote stapel kaarten en cadeaus!
Omdat een mens maar een keer in zijn leven 50 wordt, had ik besloten om een groot feest te geven. Ik had alle buitenlanders en daarnaast collega’s en wat vrienden uitgenodigd, in totaal 100 mensen! We hadden een barbecue en rijst en een hoop gesprekken. 
Ik ben dankbaar dat ik zo fit, met mijn ouders nog in leven, deze leeftijd heb bereikt en dat ik hier in Bangladesh mag werken!
 
Een kleine fotoreportage van mijn feest:
 
01_IMG_6842.jpg
Met mijn ouders.

02_IMG_6796.jpeg
In mijn huis met nieuwe kleren voor de gelegenheid.

03_IMG_6877.jpg
De barbecue kip is bijna klaar!

04_IMG_6894.jpg
Korte toespraak aan het begin van het feest.

05_MJSQ4115.jpeg
Vijf kaarsjes uitblazen.

06_IMG_6787.jpg
Alle kaartjes lezen...

Winter bijna voorbij!

Geschreven door Antje op 6 februari 2018 14:08

Mijn vorige weblog schreef ik over kerst- en bruiloftsvieringen. Terugkijkend was januari een erg rustige maand. Grotendeels kwam dit doordat we een erg koude winter achter de rug hebben. Thermo ondergoed, dik vest en alle andere lagen die ik kon bedenken waren geen overbodige luxe! Er waren een aantal dagen dat de temperatuur niet boven de 16 graden uitkwam. Als je geen verwarming in huis hebt dan is dat koud. 
Als gevolg van de kou was het ook rustig in het ziekenhuis. Mensen komen niet voor geplande chirurgische ingrepen of voor problemen die kunnen wachten als het koud is. Doordat het rustiger was had ik meer tijd om aan administratie te besteden. Wel lekker dat dat een keer niet allemaal in de avonduren hoefde te gebeuren. 
In de afgelopen dagen is het weer wat warmer aan het worden. Ik heb nog wel een vest aan, maar het lange ondergoed is niet meer nodig. Naar verwachting zal het dan ook wel weer drukker worden in het ziekenhuis. 
 
01_IMG_5006.jpeg
 
Afgelopen week kreeg ik een bijzonder bezoek van Suruj, een jongen van nu 11 jaar oud, die 4 jaar geleden met ernstige brandwonden op zijn buik en zijn rechter arm en schouder bij ons kwam. Ik heb hem toen behandeld met huidtransplantaties met matig succes. Hij kreeg ondanks de transplantaties vergroeiingen van zijn schouder, elleboog en pols. Later dat jaar heb ik hem nog 2 keer geopereerd om die vergroeiingen te verhelpen. Deze week was er een familielid van hem bij ons opgenomen en bracht zijn moeder hem mee. Hij gaat naar school en heeft een vrijwel volledige functie van zijn arm en schouder. Ik vond het erg bemoedigend om hem te zien. Vooral ook omdat in de afgelopen week 2 patiëntes met ernstige brandwonden (rond 40%) zijn overleden. Frustrerend was vooral dat zij al 3 weken bij ons waren en nu aan de gevolgen van infectie overleden. Ik zal in de komende weken proberen uit te vinden hoe ik eerder met de huidtransplantaties kan beginnen om zo deze late infecties te voorkomen.
 
02_IMG_5067.jpg
 
Deze maand zie ik uit naar bezoek. Mijn schoonzus komt met 2 vriendinnen een paar dagen langs en een week later mijn ouders voor 3 weken. Het is altijd bijzonder om iets van de manier waarop ik hier woon en werk te kunnen delen.

Weken van feesten!

Geschreven door Antje op 31 december 2017 16:34

In mijn vorige blog schreef ik over de rijstoogst. Ruim een week geleden kwam ik langs dit tafereel. Deze mannen slaan de schoven van de rijst tegen planken aan aan om de rijstkorrels eruit te slaan.  

De rijstkorrels worden in water gekookt, dan gedroogd (en voor sommige soorten nog eens gekookt en gedroogd), waarna de rijst gepeld kan worden. Helaas maakt dit proces de rijstoogst tijd een gevaarlijke tijd voor kinderen. We hebben al verscheidene kinderen in het ziekenhuis gezien met brandwonden doordat ze in deze hete massa zijn gevallen.

Op 16 december viert Bangladesh ‘Victory Day’, de dag dat in 1971 een einde kwam aan de 9 maanden durende bevrijdingsoorlog na de onafhankelijkheidsverklaring. Het is een dag met spelletjes voor staf en hun kinderen en in de middag een cultureel programma.
Ik had dit jaar een sari gekocht in de kleuren van Bangladesh (rood en groen).

IMG_4613.jpeg

Hieronder een filmpje van mij deelnemend aan een race om water met de blote hand van een kant naar de andere kant te brengen. Het bleek dat rennen in een sari een hele kunst is :-). Ons team van 3 mensen heeft gewonnen!

Cultureel programma:

IMG_4641.jpeg

 IMG_4644.jpeg

In mijn vorige blog liet ik zien hoe voor kerst de sterren werden bedekt met rood papier en plastic. Hier kun je zien hoe de sterren op bamboe palen boven de gebouwen van het ziekenhuis terrein zijn gemonteerd. 

IMG_4701.jpeg

De donderdag voor kerst hadden we de kerstviering voor het ziekenhuis. De ingang werd versierd…

IMG_4699.jpeg

…we hadden een overdenking in de wachtkamer van de polikliniek (let op de versiering met vele ballonnen)…

IMG_4413.jpeg

…en de verjaardagstaart voor Jesus werd aangesneden. Het is altijd een mooie gelegenheid om aan onze staf en patiënten te vertellen wat wij als christenen geloven over kerst. 

Picture of Cake.jpg

Uiteraard hadden we ook een mooi versierde kerk voor kerst (ja, de lampjes aan de voorkant van de kerk knipperen rood en groen!)

IMG_4779.jpeg

We kleedden ons mooi voor de dag…

IMG_4781.jpeg

…en vierden verder met een gezamenlijke maaltijd van rijst met geitencurry. Dit jaar mocht ik helpen met de bediening. 

IMG_4835.jpeg

IMG_4834.jpeg

Tweede kerstdag gingen we over naar de bruiloftsfeesten! Joati, een van onze ‘medical assistants’, ging trouwen. Medical assistants hebben 3 jaar interne training van ons gekregen en functioneren een beetje als huisartsen in onze organisatie. Zij zien patiënten in eerste instantie en mogen ze binnen bepaalde protocollen zelf behandelen. Alle andere patiënten worden doorverwezen naar artsen. Zonder onze medical assistants zouden we ons ziekenhuis niet kunnen runnen.
De dag voor de bruiloft had Joati haar ‘gaye holud’, wat zoveel betekent als ‘geel op de huid’. Het is de Bengaalse variant op het vrijgezellen feest. 

IMG_4802.jpeg 

Iedereen krijgt de gelegenheid om de aanstaande bruid (of bruidegom, bij hem thuis) te besmeren met kurkuma gemengd met olie. Daarnaast geef je haar een klein hapje zoetigheid en kun je haar een zegen meegeven. De kleine meisjes naast Joati genieten mee van de aandacht. Bij andere bruiden waren de meisjes die erbij zaten vaak wat ouder (de eigen zussen of zo). Bij de bruidegom zijn de mensen die erbij zitten mannen, maar het feest op zich is voor de hele groep van familie en vrienden van de betreffende helft van het bruidspaar. 

IMG_4824.jpeg

Een dag later was de bruiloft. Joati was bijna onherkenbaar door alle makeup, maar ze leek het wel goed met de bruidegom te kunnen vinden en er werd ook gelachen tijdens de dienst. Dit is niet vanzelfsprekend. Bruid en bruidegom kennen elkaar hier vaak nauwelijks, de meeste huwelijken zijn gearrangeerd en zelfs als ze elkaar zelf hebben uitgekozen is het vaak niet op basis van een lange vriendschap. 

IMG_4863.JPG

IMG_4907.jpeg

Na de dienst moesten Joati en haar nieuwe man onderhandelen met een groep jonge mensen om uit de kerk gelaten te worden. Ik heb me laten vertellen dat dit is om interactie tussen de bruidegom en de jonge familieleden van de bruid te stimuleren. 

IMG_4894.jpeg

Hierna was er een rijstmaaltijd voor iedereen en vertrok het bruidspaar in de loop van de middag naar het dorp van de bruidegom, waar zij de volgende dag ontvangen zouden worden met een feest en een rijstmaaltijd ter ere van de bruid. 

Nog een dag later was er een dergelijke rijstmaaltijd om de bruid te ontvangen van een andere familie. Deze jongen is in Rajshahi getrouwd en ‘bracht’ zijn bruid nu dus mee naar haar nieuwe thuis. We aten rijst en mochten een cadeau presenteren. In het verleden zou deze bruid nu in het huishouden van de ouders van de bruidegom worden opgenomen, maar in deze moderne tijd is de kans groot dat ze samen op een nieuwe plek zullen gaan werken en wonen groter. 

IMG_4909.jpeg

Ik hoop dat ik jullie niet heb verveeld met al deze feesten, maar terugkijkend naar mijn foto’s leken feesten het enige te zijn wat ik heb meegemaakt… 

Ik wens jullie een gezegend 2018 toe!

 

Begum Rokeya dag en advent

Geschreven door Antje op 19 december 2017 21:27

Eerder deze maand, op 9 december, was het Begum Rokeya dag. Een dag waarop Begum Rokeya, een vrouw die voor onderwijs van vrouwen vocht als middel voor emancipatie van vrouwen, wordt herdacht. Zij werd geboren in onze regio en was een bekende naam in Kolkata in het begin van de 20e eeuw. Bij ons stond de viering in het kader van het vechten tegen geweld tegen en onderdrukking van vrouwen. Zoals op de ‘banner’ staat: Leave no one behind: end violence against women and girls. 

Er was een mars door voornamelijk onze verloskunde-leerlingen en er waren speeches. Het is een thema dat niet genoeg aandacht kan krijgen in een land waar meisjes soms niet naar school kunnen omdat het niet veilig is om naar school te gaan en waar geweld door een echtgenoot vaak als normaal wordt gezien. 

De tekst op de lijst die ik in de foto vasthoud meldt: Gender Based Violence in Education is a Human Right Issue. Zero Tolerance for (Gender) Based Violence in Education.

01_IMG_4540.jpg

02_IMG_4525.jpg

Zoals de meesten van jullie weten is het de adventstijd. We leven toe naar kerst. Bij ons op het ziekenhuisterrein houdt een deel van de voorbereiding in dat de verlichte sterren voor op de daken worden voorbereid. De bamboe skeletten worden beplakt met gekleurd papier en later met plastic en dan op lange bamboestaken strategisch over het terrein verspreid. Wij doen dat hier op ons terrein maar het is een wijdverspreid fenomeen in het land. Overal waar christenen zijn kun je voor de kerst de verlichtte sterren boven de daken uit zien steken. 

03_IMG_4541.jpg

04_IMG_4542.jpg

Als laatste nog beelden van de rijstoogst die binnen wordt gehaald. In de zomer hadden we heftige overstromingen en er was angst dat de oogst zou tegenvallen, maar dat is niet zo. De oogst is wel een aantal weken later dan normaal, maar de hoeveelheid rijst is goed. 

In het ziekenhuis merken we de gevolgen van de oogst zeker. Mensen hebben het te druk om naar het ziekenhuis te komen. Aan de andere kant krijgen we ook verwondingen die het gevolg zijn van de activiteiten. Mannen die zich in de vingers hebben gesneden tijdens het oogsten, maar ook kinderen die de vingers in een machine om de rijst te dorsen hebben gestoken...

05_IMG_4440.jpeg

06_IMG_4508.jpeg

Als laatste nog een foto van mij aan het werk. En van een kindje met een defect van de buikwand(omphalocele) sinds haar geboorte. Normaalgesproken hebben we geen artsen om anesthesie te geven, maar met dit kind hadden we gewacht tot we 2 weken lang een arts-anesthesist op bezoek hadden. Bij de operatie om de buikwand te sluiten bleek de hele lever buiten de buik te liggen en zich maar met moeite terug in de buik te laten duwen. Wel spannend om te zien of er iets zou afknikken nadat de lever en de darmen naar binnen waren geduwd. Gelukkig ging alles voorspoedig en kon het kind na een dikke week naar huis. Op termijn zal het matje wat ik gebruikt heb om de buik te sluiten er nog een keer uit moeten, maar dat is pas over een paar jaar. 

07_DSCN2445.JPG

08_DSCN2409 Preop.jpg

09_IMG_20171125_164805.jpg